نی لا

 

دل من گرفته زینجا ، هوس سفر نداری ز غبار این بیابان ؟

 

نقطه !

شاید روزی ،

سر خط

...

---

 

یاران آسمانی ام

 

 10روز به زیارت می روم .

 

همون جایی که می گن حج  فقراست .

 

همون حرمی که مثل حرم پیغمبر،هیچ زمانی از شبانه روز درش بسته نمیشه...

 

دارم میرم پیش امام مهربونم ...

 

دارم میرم با کوله باری از خستگی

 

دارم میرم شفای همه ی بیمارا رو ازشون بخوام

 

دارم میرم شفای بیمار عزیز دلمو، بابای مهربونمو ازشون بگیرم.

 

می دونم....می دونم کوله باری جز گناه ندارم.

 

دارم می رم به قصد طلب یاری .

 

می رم که دست پر برگردم .

 

آقامون خیلی بزرگواره که منو توی  این همه  تنهایی ، تو ی این همه مشکلات ،

 

 توی این (واقعه )...

 

لایق دونستن...

 

 

آقامون خیلی بزرگواره که من روسیاهو در یافتن...

 

التماستون می کنم دعام کنین

 

دعام کنین که دست خالی بر نگردم.

 

که به (عهدم و پیمانم ) با آقام عمل کنم.

 

حلالم کنین یاران نیکم ...

 

حلالم کنین....

 

دعاتونو بدرقه راه کسی کنین که تمام دلبستگیش به کرم امام رضای مهربونه...

 

میرم که انشاالله دست پر برگردم.

 

مطمئن باشین برای تک تکتون ...به عنوان کنیزکی که دختر خادم  امام کریمه ...

 

 دعا می کنم.

 

 

فقط می خوا هم اینو بگم : امام مهربونم :

 

 

دل را به دست پنجه ی فولاد می دهم

 

این جا برای هر دل بسته کلید هست...

 

 

 

 

التماس دعا.

 

---

---

---

 

 

نوشته شده توسط م.گ. در جمعه هشتم شهریور 1387 ساعت موضوع دلنوشته ها | لینک ثابت

 

شب قبلش تا  دیر وقت درس می خوندم . اونم چه درس خوندنی !

آخه یکی  نبود بگه واحد تابستونی گرفتنت چی بود ؟ اونم این واحد سخت !

شب امتحانم که افتاده شب زایمان خواهرم ، اونم خواهر دوقولوم  !

از نماز صبح دیگه خوابم نبرد. ساعت  6:30  راه افتادم طرف دانشگاه .

ساعت 8 امتحان شروع میشد.

8:30 برگه رو به ممتحن دادم و بال در آوردم طرف بیمارستان آسیا.

ای خدا منو برسون خواهرمو ببینم ...ای خدا نبرنش تو اتاق زایمان تا من ببینمش ...

 ای خدا ...

همین که رسیدم دیدم ای داد بیداد !

خواهرم زیر عمل بود و یکی نبود به من بگه عوض گریه واسشون دعا کن !

همینطور مثل ابر بهار اشک می ریختم و هر چی مامان دلداریم می دادن

من کوتاه نمیومدم که نمیومدم !

خلاصه! پرستار خوش سیمایی آمد و مژدگانی به دنیا اومدن این

نی نی کوچولوی خیس و چروک  به ما داد !

 

 

                                 اولین عکس ملیکا بعد از اتاق زایمان  

 

 

---

 

 

 

 

خدایا ! پروردگارا ... این چه معجزه ای...چه عشقیه ؟

 

 

 آخه این فسقلی چه فضای بزرگی تو قلب من می تونه باز کنه ...

 

 

 

 

 

 

 

 

مخصوصا وقتی مثل فرشته ها خوابیده باشه.

 

 

 

---

 

 

 

 

باور کنین خاله ی ندید بدیدی  بودم و هستم !

 

 موهای ملیکا رو با همه ی گل سر ها می بستم و طفلکم صداش در نمیومد !

 

---

 

  

 

 آهای خانوم ! باز عینک بزرگترا رو زدی ؟

 

 

ایناهاش ! خودمم دارم !

 

---

 

 

 

دهه ! واسه چی  رو دیوار نقاشی کردی بچه جان؟!

 

 

 آخ آخ ! اخمشو  نگاه کن !

 

 

آها ! هالا خوشگل شدی !

 

---

 

 

 

چرا انگشتتو تو خامه ی کیک کردی ملیکا !

 

 

ایندفعه اشکالی نداره ! آخه تولد خودمه !

 

(ببینیمو تعریف کنیم ! )

 

---

 

 

 

دختر ما یه پرسپولیسیه دو آتیشست !

 

(اعتراف می کنم در این مورد عین خالشه ! )

 

 

اما وقت پای تیم ملی در میونه ! تیمش فقط ایرانه !

 

---

 

 

خلاصه ...ملیکا خانوم سوار اسب سفیدش شد...

 

 

تو خیالش عروس شهر آزوها شد...

 

( اووووووه چه عروسی ! )

 

 

---

 

 

خلاصه زمان گذشت

ملیکا بزرگتر و قشنگر شد.

 

 

---

 

 

 

 

زمستون اومد و ملیکا برف بازی کرد.

 

 

 

---

 

 

 

تابستو ن از راه رسید و ملیکا آب بازی کرد .

 

---

 

هر لحظه و هر ساعت و هر روز ملیکا یرای من خاطره است.

 تا این که امروز

ملیکای ما ۵ تا شمع فوت کرد.

 

 

عکس امروز ملیکا 

 

  

 

 

 

---

 

 از سال ۱۳۸۲ هر سال وقتی  (اول  شهریور )

هزاران ستاره و نور شهاب  از آسمون به زمین می ریختن...

از خودم می پرسیدم :

 " چه اتفاقی اغتاده که آسمونیا می خوان خودشونو به زمین برسونن ؟"

حالا می دونم که اونا به پیشواز مسافر کوچولویی  می آن که  زمینو با قدم های

کوچکش نوازش کرد تا سفر زندیگشو از خویش به خدا شروع کنه .

 

تولدت مبارک عزیز دلم...گل نازم...آرام جانم...شیرین زبانم...فرشته ی آرزوهای من...

 

ملیکای من.

 

 

خاله مر. 

---

---

---

 

نوشته شده توسط م.گ. در جمعه یکم شهریور 1387 ساعت موضوع دلنوشته ها | لینک ثابت

 

 

تو بهاری ؟

نه...

بهاران از توست!

از تو می گیرد وام

هر بهار اینهمه زیبایی را

 

...

 

 

نوشته شده توسط م.گ. در دوشنبه بیستم خرداد 1387 ساعت موضوع دلنوشته ها | لینک ثابت

 

---

 

هر چه گویم عشق را شرح و بیان                           چون به عشق آیم خجل باشم از آن

 

گر چه تفسیر زبان روشنگرست                              لیک عشق بی زبان روشنترست

 

---

 

 

دارم همه چیز را می بویم! می بویم. با تمام وجود... می خواهم همه چیز را

 

حس کنم و در آغوش بگیرم و فشار دهم. آن گونه که گویی جزیی از وجودم شوند.

 

خیره در چهره ها می نگرم مسحور یک تبسم می شوم.... مبادا.... مبادا روزی از

 

خاطرم برود که عاشق ترین دختر آسمان بودم...

 

مبادا روزی ترنم باران در وجودم بخشکد مبادا !

 

آخر من زاده این زمین و زمانم... گیاه را که از خاکش جدا کنند می خشکد.

 

 سعی می کنم به خوبی همه چیز را به خاطر بسپارم! به خاطر بسپارم این زیباترین

 

روزهای زندگی را. این مهربان ترین انسانها را.

 

یاران آسمانی نازنینم را ....

 

 برای تمامی لحظات یکرنگی و با هم بودنمان ،

 

تمام احساسم را بر گلبرگهای معطر نسترن و مریم می پاشم

 

و بر قدومتان می ریزم ...

 

 

 

---

---

 

نوشته شده توسط م.گ. در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387 ساعت موضوع دلنوشته ها | لینک ثابت

 

---

 

 

شاعر وفرشته ای باهم دوست شدند فرشته پری به شاعر دادو شاعر

شعری به فرشته .
شاعر پر فرشته را لای دفترش گذاشت وشعرهایش بوی اسمان گرفت وفرشته

شعر شاعر را زمزمه کردودهانش مزه عشق گرفت.
خدا گفت:دیگر تمام شد.دیگر زندگی برای هردوتان دشوار می شود.

زیرا شاعری که بوی اسمان را بشنود.

زمین برایش کوچک است وفرشته ای که مزه عشق را بچشد اسمان برایش تنگ.
پر فرشته دست شاعر را گرفت تا راههای اسمان را نشانش بدهد و شاعر بال فرشته را گرفت تا کوچه پس کوچه ای زمین را نشانش بدهد.

شب که هر دو به خانه برگشتند،
روی بال فرشته قدری خاک بود و روی شانه های شاعر چند تا پر ...

 

---

---

 

نوشته شده توسط م.گ. در پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387 ساعت موضوع دلنوشته ها | لینک ثابت